Ασυνέπεια

Μου τη δίνει, να πηγαίνω σε μάθημα και ο καθηγητής να αγνοείται. Κάποτε πήγαινα στο αμφιθέατρο αρχή εξαμήνου και ήταν ο καθηγητής και ένας δύο φοιτητές. 'Οσο μεγαλώνω και πλησιάζω το πτυχίο, τα αμφιθέατρα γεμιζουν με φοιτητές και χάνουμε τους καθηγητές. Αυτό πώς εξηγείται;

Αυτή η τάση χαλάρωσης του ελληνικού πανεπιστημίου, έχει διυσδύσει παντού. Εμ οι καθηγητές κατηγορούν τους φοιτητές οτι είναι "φραπεδάδες", αλλά λέει όπως και το ρητό όσοι μένουν σε γυάλινα σπίτια να μην πετάνε πέτρες.

Ζητάνε συνέπεια από φοιτητές οταν οι ίδιοι είναι ασυνεπείς. Ασυνεπείς, γιατί βαριούνται; Γιατί το καθηγητιλίκι τους δίνει το αλάνθαστο; Γιατί μπορούν; Γιατί τους αφήνει το κράτος; Γιατί το κράτος δεν τους δίνει λόγο να είναι πιό συνεπείς; Γιατί δεν έχουν τους πόρους που χρειάζονται;

Μου τη δίνει ακόμα πιο πολύ να πηγαίνω σε μάθημα, και εκείνο μόνο μάθημα να μην είναι. Ένας απολιθωμένος καθηγητής που ζωγραφίζει σε τυχαία σημεία του πίνακα ορνιθοσκαλίσματα, και ανα 5-10 λεπτα κάνει αναπολίσεις για το όταν σπούδαζε εκείνος, για το γιό του, για το τι έτρωγε φοιτητής... Όταν θυμάται οτι κάνει μάθημα, να μήν αρθρώνει μια ολόκληρη πρόταση που να έχει νόημα. Και φυσικά, μετα απο τα πρώτα 2 μαθήματα, η αίθουσα να αποτελείται απο εκείνον, και κάτι φοιτητές που είχαν κενό στο πρόγραμμά τους και έψαχναν κάπου να πάρουν έναν υπνάκο.

Όποιοι και αν είναι οι λόγοι, εξακολουθεί να μου τη δίνει η ασυνέπεια. όποιος και αν φταίει καθε φορά. Όταν απαιτείται συνέπεια και απόδωση από εμένα, θέλω αυτός που την απαιτεί να δίνει το αντίστοιχο.

Να φύγουν επιτέλους απο τα Πανεπιστήμια οι καθηγητές γλάστρες, και στους υπόλοιπους να δωθεί ένας μισθός της προκοπής, για να μην είναι καθαρά θέμα φιλότιμου το ποιός κάνει τη δουλειά του η όχι.